از مرز خوابم می گذشتم،
سایه تاریك یك نیلوفر
روی همه این ویرانه ها فرو افتاده بود.
كدامین باد بی پروا
دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟

***

مرا عمري به دنبالت كشاندي سر انجامم به خاكستر نشاندي
ربودي دفتر دل را وافسوس كه سطري هم از اين دفتر نخواندي
گفتم عاقبت دل بر منت سوخت پس از مرگم سرشكي هم فشاندي
گذشت از من ولي آخر تگفتي كه بعد از من به اميد كه ماندي

به سکوت سرد مرداب قسم که تو نیلوفر چشمان منی

و دل خسته ی من میترسد که تو پژمرده شوی

که تو مرا به فراموشی شبها سپری

که مبادا به دلم رنگ سیاهی بزنی

و به شبهای امیدم تو تباهی بزنی

دل من ترانه دارد غم عاشقانه دارد

به هوای روی ماهت همه شب بهانه دارد

پرسيد به خاطر كي زنده هستي؟
با اينكه دلم ميخواست با تمام وجودم
داد بزنم به خاطر تو
بهش گفتم به خاطر هيچكس
پرسيد پس به خاطر چي زنده هستي؟
با اينكه دلم فرياد ميزد به خاطر تو
با يك بغض غمگين
گفتم به خاطر هيچ چيز
ازش پرسيدم تو به خاطر چي زنده هستي؟
در حاليكه اشك در چشمانش جمع شده بود
گفت به خاطر كسي كه به خاطر هيچ،زنده است

میدونی بدترین درد دنیا چیه؟

اینکه نتونی اون درد رو به کسی بگی